Tag codzienność dotyczy małych rzeczy, które składają się na cały dzień. W tekstach o „codzienności” widać to, co zwykle umyka, dopóki ktoś nie zacznie się temu przyglądać.
Człowiek zobaczył rzecz prostą. Następnie, zgodnie z wielowiekową tradycją kompromitacji gatunku, poczuł potrzebę, by ją objaśnić, obudować, usprawiedliwić i polać sosem własnego niepokoju. Kot w tym czasie zdążył zrozumieć wszystko, znudzić się i lekko pogardzić.
Dom miał być schronieniem. Człowiek zrobił z niego magazyn drobiazgów, zaległości i małych obowiązków, które zawsze „tylko zajmą chwilę”. Kot patrzy na to bez cienia zaskoczenia.
Z obserwacji terenowych wynika, że człowiek nie siada po prostu. Człowiek wybiera miejsce, poprawia poduszkę, przestawia kubek, wzdycha, a potem urządza wokół własnego odpoczynku drobny spektakl. Pora więc ustalić, które miejsce w domu rzeczywiście nadaje się do siedzenia, a które tylko udaje, że nie zostało stworzone po to, by człowiek znowu sam sobie utrudnił życie.
Z obserwacji prowadzonych z kanapy, parapetu i kilku miejsc strategicznych wynika, że człowiek ma osobliwy talent do urządzania mieszkania tak, jakby za chwilę miała wpaść komisja estetyczna z internetu. Poduszki ułożone pod cudze zachwyty. Stolik, o który można rozbić kolano z klasą. Krzesło piękne jak wyrzut sumienia i równie użyteczne. Tymczasem pytanie jak urządzić dom do życia jest prostsze, niż człowiek lubi przyznać: tak, żeby dało się w nim usiąść, przejść, odłożyć rzeczy, odpocząć i nie prowadzić codziennie małej wojny z własnym wnętrzem.
Z obserwacji prowadzonych w kuchniach, korytarzach, windach i przy drzwiach wejściowych wynika, że człowiek panicznie nie lubi pustej ciszy. Gdy tylko w powietrzu robi się zbyt spokojnie, natychmiast wypuszcza kilka bezpiecznych zdań o pogodzie, zmęczeniu, korkach albo tym, że „jakoś leci”. I tak powstaje zjawisko, które ludzie nazywają rozmową, choć często bardziej przypomina ono grzeczne stukanie łyżeczką o filiżankę niż prawdziwy kontakt. Kot patrzy na to z uwagą. Głównie dlatego, że z jego perspektywy tyle wysiłku wkłada się tu w bardzo staranne omijanie treści.
Z obserwacji domowych wynika, że człowiek bardzo rzadko po prostu idzie. Najczęściej przemieszcza się w trybie alarmowym, jakby zaraz miał uratować sytuację, która w wielu przypadkach okazuje się zwykłym zakupem pieczywa albo odpowiedzią na maila bez znaczenia. Potem siada, wzdycha i nie bardzo umie powiedzieć, dokąd właściwie tak biegł. Kot patrzy na to spokojnie. Zwykle z miejsca, z którego wszystko widać.
Człowiek teoretycznie chce odpocząć. W praktyce najpierw musi „tylko coś sprawdzić”, „coś domknąć”, „zaraz wrócić” i „mieć wtedy spokojną głowę”. Kot obserwuje to z miną starego urzędnika od bezczynności i wie jedno: to nie brak czasu jest problemem. To rozbudowany przemysł wymówek.
Człowiek mówi, że chce odpocząć, po czym natychmiast robi z odpoczynku projekt poboczny. Nagle relaks ma być sensowny, rozwojowy, najlepiej jeszcze lekko zdrowotny i domknięty przed wieczorem. Kot, jak to kot, nie rozumie tej ambicji. Leży i ma rację. Człowiek tymczasem potrzebuje instrukcji obsługi własnego wolnego czasu.
Są zdania, które brzmią jak plaster, a działają jak pokrywka na garnek. „Nic się nie stało” należy właśnie do tej kategorii. Ludzie mówią to z miną człowieka, który chce zamknąć temat, choć temat właśnie chodzi po pokoju w ciężkich butach.
Miał być odpoczynek, a wyszedł przystanek techniczny. Człowiek siada na chwilę, ale tylko po to, żeby zaraz wstać, sprawdzić coś, dopisać coś, odhaczyć coś albo chociaż poczuć, że odpoczywa „produktywnie”. Kot patrzy na to wszystko z miną kogoś, kto od dawna podejrzewał, że z tym gatunkiem jest pewien organizacyjny problem.